Ode aan Moeder
In het bos, op een heuvel,
sta ik.
Ik buig me om door een poort van overhangende takken te gaan.
Het is muisstil. Een stilte die voelt als heilig.
Mag ik door de poort? Ja, dat mag.
Liefdevol en stil loop ik langzaam verder de heuvel naar beneden.
Ik sta steeds even stil en voel de bomen, de struiken, de planten en de aarde. En de stilte.
Ineens breken er wat takjes, zo'n tien meter bij mij vandaag. En ik zie ineens een prachtige grote moeder ree in rustige galop langs me heen lopen.
De energie die ik opdat moment voelde, ook van haar, was van diep respect en liefde. Maar ook verwondering en wat schrik.
Hoe prachtig, hoe mooi, dit wezen. Vol scheppingskracht.
Jaren later voel ik soms ineens dat moment weer. Het is een herinnering geworden aan de grote Moeder; moeder aarde en de goddelijke vrouwelijke energie. Die onvoorwaardelijk is en schenkt, helpt en voedt, in al haar wijsheid, vertrouwen en geduld, steeds weer.
Het moment overkwam me, om haar voor altijd weer in mijn hart te sluiten. Dank je wel, lieve Moeder.
Ze is in alle facetten, van de goddelijke schepping aanwezig. Ook in ons als Mens; man en vrouw.
Zo dichtbij, net als onze Vader.
Auteur: DCB 2026
Foto: DCB
#stilte #moederaarde
Reactie plaatsen
Reacties